Het is alweer een tijd geleden sinds er een Antilliaanse update op mijn site is verschenen, maar het is weer zover!

Nadat mijn vorige (als in: vorige vorige) werkweek half voorbij was heb ik de overige twee dagen zonder problemen doorgebracht. Het weekend stond weer voor de deur en deze hebben we afgetrapt met goeie ribs bij Pineapple Pete en vervolgens een bezoek aan de Soggy Dollar Bar. Helaas viel dit laatste bezoek qua drukte en bekenden wat tegen, maar wederom gebeurde er iets wat de avond toch wel interessant maakte. Een, naar het ons leek, lokaal opgevoede Black Momma stond al met haar stringetje boven de broek uit, en dan heb ik het over minstens tien centimeter, aan de bar wat met haar zwarte billen aandacht te trekken. Vervolgens stond ze als uit het niets op de bar te dansen en ging het eigenlijk alleen nog maar van kwaad naar erger. Eerst kwam het hobbelige buikje tevoorschijn, vervolgens werden haar twee ‘borsten' aan ons geshowd en als klap op de vuurpijl ging haar stringetje ook nog half naar beneden! Bedenk dat dit voor mij een onschuldig avondje uit zou zijn naar een ‘normale' kroeg, en opeens krijg je zoiets ongevraagd voorgeschoteld. Zoals het vervelende met zulke fenomenen echter is: ik kon m'n ogen er niet vanaf houden! Na vijf minuten opgetreden te hebben, ondertussen kletsnat want de barvrouwen begonnen zelfs water over haar heen te gooien, is ze uiteindelijk met wel $50,- in haar string van de bar gestapt om haar snel verdiende geld te gaan tellen. Even later werd ze vervolgens door de bewaking keurig naar buiten begeleid, maar de schade was bij mij al aangericht! Op naar huis en hopen dat ik nog een oog dicht kon doen.

De volgende dag stond in het teken van wasjes draaien, huis opruimen en uiteindelijk een strand opzoeken. De eerste twee opgaven hebben we met succes afgerond, alleen vanwege het slechte weer zijn we niet meer naar een strand toe geweest. Wel hebben we uiteraard een duik genomen in de zee voor het penthouse, maar dit voelt ondertussen al bijna als een ‘walk in the park' (heel erg slecht!) Zaterdagavond hebben we relaxed op het balkon gezeten en zijn we niet te laat naar bed verhuist.

Zondag was het gelukkig beter weer en daar hebben we ook gretig gebruik van gemaakt. Samen met vier andere studenten zijn we naar Mullet Bay gegaan om daar van een dag zon te genieten. Tot de zonsondergang hebben we daar aan het strand gelegen om vervolgens onze wegen weer te scheiden en naar huis op te gaan. Het weekend was weer voorbij en dat betekende dat ik vroeg in m'n bed werd verwacht om weer fris en fruitig aan de week te beginnen. Op weg naar buiten kwam de nieuwe buurman van Maartje, Marije en Jasper nog even naar buiten om een praatje te maken. Deze gast komt uit Engeland, uiteraard die-hard footballfan ('don't you say soccer, forbidden word!') en zou aan Jason Statham in Snatch qua accent niets onder doen! Hoe gaaf is die taal!!

De werkweek ging weer vlot en het werk wat ik gedaan heb begint ook steeds leuker te worden. Ik ben met mijn begeleider mee geweest naar een vergadering hier en daar valt je mond bij open. Mensen die gewoon een kwartier te laat komen, mensen die niet afzeggen voor een meeting, telefoneren tijdens het gesprek en om de haverklap weglopen om vervolgens minstens twintig minuten later weer terug te komen zijn absoluut geen uitzonderingen. Niet echt wat we in Nederland gewend zijn, maar het heeft wel wat om het een keer te zien. 'Zo gaat dat hier en daar moet je maar mee om leren te gaan.'

Verder stond er afgelopen week iets historisch op het programma hier, namelijk de verkiezingen voor het ‘minister-president zijn' van St. Maarten. Zoals jullie uiteraard weten wordt St. Maarten op 10-10-10 een eigen land binnen het Nederlandse Koninkrijk, en dus is er voor het eerst een minister president. Donderdag was het zover, maar de dinsdagavond was het laatste moment voor de partijen om kiezers te winnen. Samen met Jasper ben ik wezen kijken bij twee van de vier partijbijeenkomsten en ook dat gaat er anders aan toe dan in Nederland. Een hoop geschreeuw en lawaai maar geen zinnig woord dat eruit komt. Een nummer 7 op de lijst met werkelijk totaal geen inhoud mag een kwartier spreken omdat ze alle talen kent die op dit eiland gesproken worden en op die manier mensen voor zich te winnen. Bij de andere partijbijeenkomst voelden wij ons meer op ons gemak. Aangekomen op het plein kregen wij direct een rode pet opgezet en een armbandje omgedaan, om vervolgens doorverwezen te worden naar het gratis afhaalpunt voor drinken. Om mensen te lokken hebben ze onwijs veel drank ingekocht en dit kon jan en alleman daar gewoon afhalen. Als echte zuinige Nederlanders zijn wij ook wat wezen ophalen maar wat we voorgeschoteld kregen was het vieste bier wat ik ooit gehad heb: het plaatselijk begeerde ‘Coors Light', wat een rommel! Bij andere mensen sloeg dit spul beter aan en dat was ze aan te zien ook. Zo liep er een wat oudere gast richting ons te waggelen, met twee blikjes bier in z'n handen. Zo dronken als Maastricht begon hij aan z'n betoog waarom de partij waar we nu stonden helemaal niks was. Zo blijkt maar weer dat alle mensen die op zo'n bijeenkomst zijn helemaal niets met de partij te maken hebben, maar alleen voor de lokkertjes komen. 'Wij zijn Nederlanders', begon hij tegen ons te preken. Hoe hij zag dat wij Nederlanders waren snap ik ook niet trouwens, als enige blanken in een donkergekleurde menigte... 'Al die anderen zijn Spanjaarden, Fransen, Engelsen, maar WIJ zijn Nederlanders!' Dit verhaal herhaalde hij werkelijk wel vijf keer tegen ons en toen hij op een gegeven moment niet meer op een nationaliteit kwam komen, en ik hem Spanjaarden in de mond legde, konden wij al helemaal niet meer stuk bij hem: tijd voor ons om weg te gaan!

De week heb ik, zoals eerder gezegd, vlot uitgewerkt om vervolgens weer van het weekend te gaan genieten. Vrijdagavond zijn we eerst uit eten geweest met z'n vieren en vervolgens naar een feestje geweest van een, tot op dat moment, volslagen onbekende student voor ons. Op weg naar het uit eten reden we trouwens over een tweebaansweg, tijdens de regen, toen er plots een ambulance achter ons op kwam. De haalde ons zonder pardon in, terwijl we in een bocht reden op een berg. Dit zou een keer fout moeten gaan bedachten we ons al, en voordat de gedachte in het hoofd zat bleek het ook al mis te gaan. Toen hij ons en de auto voor ons voorbij was kwam er een tegenligger uit de bocht en deze kon geen kant meer op. De ambulance ging wel weer op tijd naar links, maar de automobilist had de ankers al uitgegooid en op het natte wegdek slipte hij zo met de neus tegen de vangrail. Alsof er vervolgens niet gebeurd was, zette hij/zij hem in de achteruit en reed zo weer door... Met z'n negenen zijn we vervolgens naar het feestje gegaan, mocht het dan niets aan zijn dat we het alsnog gezellig konden maken. Het bleek echter toch een goed feest te zijn en daar hebben we erg veel studenten ontmoet. Tegen een uur of drie lagen we in ons bed om de volgende ochtend niet zo fit wakker te worden: de man met de hamer... Hier gaan we verder geen woorden aan vuil maken, maar wat ik nog wel even wil zeggen dat ik van de week mijn eerste auto heb gekocht voor $500, alleen zonder voorruit, en deze dus naar de garage heb gebracht om een voorruit te laten plaatsen. De auto staat er op dit moment nog en ik hoop hem zo snel mogelijk op te kunnen halen om mijn eerste kilometers te gaan maken! Foto's van de auto volgen!

Zondag zijn we op pad gegaan naar het prachtige eilandje Ile Pinel. Dit ligt vlak buiten de kust van het eiland waar je met een sloep voor $7 heen vaart. Helder blauw water en uiteraard weer de parelwitte stranden zijn ook daar aanwezig. Wat op zich wel fijn is bij zo'n dag is de aanwezigheid van de zon, maar die liet ons helaas de hele dag in de steek. Veel regen hebben we gehad, maar alsnog hebben we ons prima vermaakt! 's Avonds kwamen er wat studenten langs en daar hebben we met veel plezier tot half 12 mee op het balkon gezeten, om daarna weer veilig in m'n bed te beëindigen voor een nieuwe werkweek.

Jullie horen van mij!

Rob