'Dub a dub a dum dum
Dub a dub a dum
Dub a dum dum dub a dub
Dub a dub a dum

Dub a dub a dum dum
Dub a dub a dum
Dub a dum dum dub a dub
Dub a dub a dum

Wish I was at home for Christmas'

Nou is het niet zo erg, maar kerst in de zon is toch anders dan wat ik gewend ben in Nederland! Zoals bij de zomer de zon hoort en bij Ajax het kampioenschap, zo hoort kerstmis bij de kou en de sneeuw. Al moet ik toegeven, ze pakken het hier toch nog aardig aan. Op sommige plekken zie je door de lichtjes het gebouw niet meer en in het donker brengt dit toch een gezellige sfeer met zich mee, ook al sta je in je korte broek en met zweet op je hoofd naar het geheel te turen. Maar wanneer ze met opgeblazen sneeuwpoppen en ingepakte Kerstmannen aankomen, dan mis ik daarbij toch de omgeving waar jullie je nu in vinden.

Genoeg gezeurd, ik heb weer een week achter de rug, en maar liefst drie hele toffe weken voor de boeg! Gistermiddag zijn de ouders en broer van Maartje aangekomen en mijn PaMaMiek komen morgenmiddag (dinsdag) aan om mij hier rond kerst te vergezellen! Maar hierover later meer, allereerst de maandagavond, vaste filmavond in mijn crib. Op het programma stond Snatch, en een klassieker als deze kon ik niet onbenoemd laten in dit verhaal. Voor de mensen die hem nog niet gezien hebben: sprint naar de videotheek (als in DVD-theek) en trek hem uit de wand, want deze moet je gezien hebben!

De overige dagen van de week heb ik zoals een normale week doorgebracht, met op de woensdagavond eten met z'n allen en op donderdag weer een potje zaalvoetbal (ik kan niet wachten om de voeten weer in schoenen met nop te wringen!). Op vrijdagavond ben ik met Maartje op het strand een cocktail wezen drinken met vervolgens een bezoek aan het casino, waar ik WEER met lege handen wegkwam. Maar leuk was het wel!

Zaterdag zijn we naar Le Gallion geweest, een surfstrand aan de Franse kant van het eiland wat zeer geschikt is voor kinderen. En mocht ik nu net met Maartje en Els op pad gaan;) De hele middag hebben we op dit door palmbomen omringde strand gelegen en tijdens dit een gigantische vis van meer dan een meter lang zien zwemmen: gaaf! De rit naar dit strand was trouwens de ergste zoals die hier op het eiland te vinden is. Kuilen op elke vierkante meter van de weg en dat voor een kilometer lang. Geen pretje voor een goedkope wagen als de mijne, maar met verve heeft hij ook deze test weten te doorstaan.

Bij terugkomst heb ik wat gepokerd met de aanwezige boys om vervolgens in de avond bij Chesterfield een heerlijke Chicken Teriyaki op het bord te krijgen. Aan het water hebben we ons eten opgesmikkeld, heerlijk wezen uitbuiken met een kop thee en vervolgens op tijd op bed gegaan vanwege het hier bekende ‘moe-zijn'. Een hele dag in de zon en in de warmte is echt geen makkie...

Zondag stond vervolgens in het teken van de komst van de eerste familie. Rond half 2 zou het vliegtuig landen, en dus was Maartje om 4 uur 's nachts al wakker. Ik kon het gelukkig iets langer volhouden, maar zodra ze op standje 6 begon te typen op haar laptop om half 8 was er voor mij ook geen ontkomen meer aan. Opgestaan, een heerlijke duik in de zee genomen en vervolgens nog wat inkopen gedaan voor de familie. Na dit alles zijn we naar het vliegveld geracet waar we het vliegtuig letterlijk in de lucht keken en het uiteindelijk veilig zagen landen op het Princess Juliana Airport. Mijn witte krachtpatser heeft de personen en koffers vervolgens naar de verblijfslocatie gebracht en vanaf dat moment kon de ‘vakantie' voor ons beginnen. Voordat de mijne echt van start gaat pik ik dus morgen mijn ouders van het vliegveld op, werk ik nog anderhalve dag en dan ben ik twee weken heerlijk vrij!

Ik zal de komende tijd dus niet veel op internet te vinden zijn, maar wie weet schrijf ik nog een stukje tijdens de vakantie. Zo niet, dan horen jullie na de jaarwisseling weer van mij. In het laatste geval: allen alvast hele fijne feestdagen en een gelukkig Nieuwjaar!

Ps. Alsof ze keer op keer opnieuw willen bewijzen dat de locals hier niet de slimste mensen zijn: ik reed terug vanaf Maartje naar mijn huis, en hierop moest ik door een eenrichtingsweg zonder afslagen. Rijd ik tot het einde van de straat, staat daar tot mijn verbazing een bord dat ik niet verder kan. Gelukkig reed er niemand achter mij waardoor ik in ze Reverse terug kon naar de hoofdstraat. Maar wat weer een niveau, is het dan zoveel gevraagd om een bord te plaatsen bij de ingang van deze eenrichtingsweg...?

Pps. Wekelijks worden schoolbussen hier van de weg geplukt door de politie om de kinderen te fouilleren. Het gaat dan om kinderen in de leeftijd van 12 - 16, waarbij het schijnt dat tassen vol wapens en illegale spullen in beslag worden genomen. Een gebrek aan opvoeding zou je zeggen, maar helaas is het hier meer normaal dan een uitzondering...