Yoooooooooooooow!!

Anderhalf week zijn we alweer verder sinds mijn vorige bericht, de tijd gaat snel! Zo ongelooflijk snel zelfs, dat ik mijn 50^e werkdag al achter de rug heb! Het aftellen kan dus beginnen. Allereerst naar de kerstvakantie, waarin paps, mams en Miek in ieder geval op bezoek komen, en hopelijk met uitbreiding van de weledelzeergeleerde heren Meijer en De Geus (boys, regelen die zooi!). Vanaf dan is het nog maar een maandje voordat ik weer in het vliegtuig stap richting jullie, maar zover is het nog lang niet!

Vorige week heb ik voor het eerst sinds mijn knieoperatie weer gevoetbald. Misschien wel erg dwaas, maar dit heb ik zelfs gedaan in de zaal. Een groep Nederlandse ‘locals' organiseren elke donderdagavond een voetbalavondje in een zaaltje, en wie wil komen is welkom. Uiteraard had ik niet verwacht dat ik mijn zaalvoetbalschoenen mee had hoeven nemen naar hier, wie gaat er tenslotte op een tropisch eiland in een zaal voetballen, dus trad ik aan met mijn All Stars om de voeten geknupt. Het voetballen ging heerlijk, geen enkele last van de knie alleen was het resultaat van de All Stars minder: een blaar onder m'n voet zo groot als het hele eiland! Drie dagen heb ik als look-a-like van een 80 jarige gefungeerd door zo traag te lopen dat de slakken me nog net niet inhaalden. Maar hey, ik heb weer gevoetbald!=D

Het weekend had een rustige moeten worden vanwege Maartje haar oor, maar dit pakte allemaal iets anders uit. Vrijdagavond zijn we, wederom, gaan eten bij Green House en wederom smaakte dit erg goed. Dapper als ik ben probeer ik steeds meer visgerechten te eten en hier stond Swordfish op het menu. Deels uit respect naar de film met John Travolta, maar grotendeels omdat hij me gewoon erg lekker leek, lag mr. Fish een half uur later dan op m'n bord: om de vingers bij af te slikken! Na het eten hebben we nog op het strand gelegen met z'n allen en daarna zijn we stiekom naar het Divi Little Bay resort gegaan om daar om half 1 nog in het zwembad te spetteren.

Op zaterdag had bijna iedereen had wat op de planning staan (ouders, brak zijn, zandkastelen bouwen enz.) dus gingen we met een clubje van drie op pad, bestaande uit Els, Maartje en ik. Op weg naar Happy Bay, een afgelegen strandje aan de Franse kant, waar je alleen kan komen door een kwartier te lopen via een kustpaadje, althans, dat dachten we tot we er aan kwamen... Dus, na een kwartier over een keien-zand-bladeren paadje gelopen te hebben, vergeet niet die gigantische niet-fatstoenlijk-mee-te-lopen blaar onder m'n voet, zagen we bij aankomst een bende auto's staan en allerlei mensen rondhuppelen. Wat bleek nou, er was een bruiloftsfeest gaande en wat een afgelegen en rustig strand hoort te zijn, was juist vandaag omgetoverd tot een groot feeststrand: tot zover de rust voor het oortje. Het was erg leuk om te zien, maar gelukkig konden we ons toch nog redelijk afzonderen en een plekje in de schaduw vinden. Hier hebben we heerlijk gezwommen en genikst, om aan het einde van de middag door te sjezen naar huize Els, om daar kruidenbrood met soep te eten. 's Avonds zijn we volgens traditie naar Maartje haar Holland House gegaan om te genieten van de cocktails en daarna het bed in gekropen.

Op de zondag was de planning om helemaal niets te gaan doen en dus lekker te gaan niksen. Elsie is blijven overnachten in Maartje's huis, dus die was de volgende ochtend ook weer present. Wederom hadden andere mensen volle agenda's (ouders, brak zijn, duiken, zandkastelen bouwen enz.) dus bestond de clan weer uit dezelfde drie personen. Via via kwamen we op het onderwerp zeilen, en dat het mij wel heel erg leuk lijkt om de zeilbasis hier te leren. Via zeilen is de link gauw gelegd naar een bootje, en zodoende kwamen we er op dat we misschien wel een klein vissersbootje van de buurman mochten lenen om lekker op zee te dobberen. De buurman heeft namelijk een hele verzameling bootjes in zijn tuin liggen, het strand in dit geval, en om een bootje te strikken zijn de twee dames met een charmeoffensief naar hem toegegaan en met succes teruggekeerd: we mochten een klein bootje lenen!

Het was een klein gammel bootje, maar What The Heck, wij konden lekker dobberen in de baai! Een half uurtje is dit lekkere dobberen in de baai gelukt, maar toen werd het allemaal wat minder. Door de stroming dreven we richting de rotskust van Divi dus onze logische reactie was om terug te gaan peddelen. Tegen de stroming in kwamen er op een gegeven moment een paar grote golven aan, en met het feit dat we de hele tocht al ons best moesten doen om in evenwicht te houden, was het genoeg om ons met bootje en al omver te gooien! We probeerden vervolgens het bootje weer om te drukken, maar toen we hem eindelijk om hadden gekregen zat er logischerwijs zoveel water in dat het bootje direct weer naar beneden ging. Daarbij kwam dat het anker ook zonk en we dus eigenlijk geen schijn van kans hadden. We besloten dat we het bootje wel moesten laten zinken en onszelf in veiligheid moesten brengen, aangezien we nog steeds midden in de baai dreven. Tien minuten zwemmen later kwamen we eindelijk bij de rotskust van Divi aan waar we gelukkig veilig op de kant konden klimmen. Met nog enige hoop keken we de baai in op zoek naar het bootje, maar daar was geen schijn meer van te bekennen. Vrij snel kwam er uit het Divi hotel ook een vrouw aanlopen die ons zag dobberen in de baai en als reactie daarop de hotelbalie had gebeld. Verder hebben we daar niets meer van vernomen, maar achteraf hoorden we dat er zelfs nog iets van een kustwachtboot heeft rondgevaren op zoek naar ons! Terug bij het appartement zijn we naar de buurman gegaan en het hele avontuur uitgelegd. Alsof het hem elke week gebeurde, reageerde hij heel kalm en zei dat ze deze week op pad gingen om het bootje te zoeken. Dit schepte toch enige opluchting en daarop hebben we ons zelf getrakteerd op MacDonalds en hebben we verder echt niks meer gedaan. Op tijd naar bed ‘s avonds en op naar een nieuwe week.

Op dinsdag van deze week ben ik vervolgens met de neef van de buurman in de motorboot de baai in gevaren op zoek naar het gezonken bootje. Met onze snorkelset paraat zijn we het water afgespeurd, maar door het ‘vieze' water konden we de bodem niet zien. De zoektocht wordt zaterdag vervolgd, dus dit avontuur eindigt tot zover met een ‘wordt vervolgd'.

Hier verder nog een stukje uit het moppenblad, waar jullie allen vast met smart op zaten te wachten:

Een lerares aan een middelbare school herinnert haar klas aan het tentamen van morgen. 'Ik tolereer geen enkele excuses als een van jullie er niet is morgen. Misschien dat ik een nucleaire aanval overweeg, of een serieuze persoonlijke verwonding of ziekte, of een sterfgeval in je directe familie. Maar dat zal ook het enige zijn, geen enkel excuus. Een lolbroek vanuit achter in de klas steekt zijn hand omhoog en vraagt, 'wat zou u zeggen als ik morgen zeg dat ik lijd aan complete seksuele uitputting?' De hele klas begint te grinniken en doet moeite om het lachenbinnen te houden. Als het weer stil is geworden begint de lerares sympathiek te lachen naar de student, schudt haar hoofd en zegt meest vriendelijk, 'nou, dan zul je je tentamen met je andere hand moeten schrijven.'

Foto's zullen straks volgen!

Rob