De Laatste!

Koukleumen, VEUL ZEEG'N!!

Hoe is jullie allen kerst en oud&nieuw vergaan? Net als ieder jaar met de kou achter het glas gedoken, chocolademelk gedronken en met de fel versierde kerstboom op de achtergrond de buikjes rond gegeten? Hier is het allemaal iets ander dan een traditionele viering gegaan!

Zoals ik in mijn vorige verslag gezegd heb, zijn mijn ouders en zusje aangekomen op 14 december. 17 Dagen zijn ze gebleven, en in die tijd hebben we alles op het eiland zo'n beetje wel gedaan en gezien. De eerste dagen na aankomst moest ik gewoon nog werken, dus de familie is toen rustig gaan acclimatiseren.

De zaterdag was mijn eerste vrije dag, en die hebben we meteen nuttig besteed door met de boot naar het groene Saba te gaan. De vliegtuigtrip naar Saba zou een hele spectaculaire zijn, maar vanwege het prijsverschil en het vroege opstaan wat daarbij zou horen, hebben we gekozen om met de boot te gaan. Vanaf de boot was al te zien dat Saba geen eiland als St. Maarten is: rotswanden die tientallen meters hoog boven het water steken en geen strand te bekennen. Verder lijkt het alsof er geen vlak stukje op het eiland te vinden is, en eigenlijk is dat ook wel zo... Het bootje dobberde rustig naar de haven toe en daar stapten we in een taxibusje die ons over het eiland zou geleiden en naar ‘het' wandelpad zou brengen. Dit wandelpad brengt je naar de top van Mount Scenery, het hoogste punt van het Nederlandse Koninkrijk. Eddy, zoals onze chauffeur heette, was een halfbakken Antiliaan met een misvormd woordje Nederlands tot zijn kunnen. De beste man heeft ons met de half te verstane uitleg keurig over het eiland gereden en ons gedropt bij het begin van het wandelpad naar de top. Deze trip duurde in totaal zo'n 2,5 uur en was de moeite absoluut waard!

Om half 4 gingen we weer met de boot terug, alleen dit keer tegen de golven in: wat een verschil met de heenweg! Waar we met de golven mee nog rustig op het bootje konden zitten, ging het de terugweg vele malen heftiger. De boot stuiterde over en door de golven heen, en het water kwam via alle openstaande ramen naar binnen toe. De broekjes hebben we dan ook niet droog gehouden, maar dat was deze achtbaanrit zeker wel waard. En dan zeggen ze dat naar Saba vliegen spectaculair is!

In de verdere dagen tot kerst hebben we nog een hele hoop dingen gedaan, met als toetje elke dag een heerlijke duik in ze of het zwembad. Tot het dus 25 december was: Kerstmis! Nog nooit heb ik zo weinig kerstgevoel gehad als op die dag. De gordijnen gaan open en nog steeds lacht de stralende zon je toe, waarna je in je zwembroek schiet om te ontbijten. Geen georganiseerde familiebezoeken en veelvuldig voedsel naar binnen werken voor ons dit jaar, maar een bezoek aan het strand stond op het programma! Na dit strandbezoek had Maartje in de avond een lopend buffet geregeld waar we met de hele familie en wat vriendin heerlijk van genoten hebben, en zo toch nog wat van kerst meekregen. Helaas werd dit familie-/vriendenetentje verpest door een stil pipo's die met vaten fruitpunch aankwamen en er ‘gezellig' (lees: ongevraagd) bij kwamen zitten, maar toch was het een erg geslaagd buffet! Daarna hebben we nog met zijn allen op het strand gezeten, zelfs nog een nachtduik genomen en uiteindelijk weer fijn met de airco aan in slaap gevallen.

De tweede kerstdag, Boxing Day genaamd op St. Maarten, was al helemaal geen feestdag en dus net als de andere dagen een vrije dag op het tropisch eiland.

In de overige (en vorige) dagen hebben we ook nog een hele hoop gedaan, en wel het volgende:

• - Snorkeltrip met de families, waarbij we twee snorkelplekken hebben bezocht, een modderbad hebben gehad en uiteindelijk naar Tintamare zijn gevaren om daar van het strand te genieten.
• - Hoogste punt van St. Maarten beklommen: Pic Paradis.
• - Klim en klauterwandeling gemaakt op een berg waar het pad al bijna vergaan was. Met het kapmes in de hand hebben we met een select clubje toch een weg kunnen hakken naar de top, met wederom prachtige uitzichten tot resultaat.
• - Meerdere dagen in Philipsburg lopen sjouwen, winkeltjes gluren, horloges en zonnebrillen kopen (de hele familie heeft taxfree nieuw zilver om de pols gekregen), terrasjes pakken en genieten van het weer.
• - Stranden bezocht, zowel rustige zwem- en snorkelstranden als golfstranden.
• - Nog een hele hoop meer, check de foto's die er aan komen!

Na tweeënhalf razendsnelle maar overheerlijke weken moesten we de hele club de 31^e weer naar het vliegveld brengen, waarna Maartje en ik aan onze laatste maand op St. Maarten konden beginnen. Oudejaarsnacht zaten de families in het vliegtuig, maar Maartje en ik zijn naar een exclusief feest geweest in het Holland House, met gratis champagne, cocktails en entree (best handig een vriendin die bij het Holland House stage loopt)! We hebben het nieuwe jaar goed gevierd met z'n twee en zijn ondertussen al weer 12 dagen verder sindsdien. Anderhalve werkweek zit er alweer op, en dan betekent dat ik nog maar anderhalve week te gaan heb. Dan nog lekker wat dagen vrij en dan gaan we alweer op pad naar het koude Nederland.

Vanwege de drukte van het stageverslag en projecten die ik af moet zullen er naar de verwachting geen verslagen meer komen, dus aan jullie allen de boodschap: wij genieten er hier nog even van, doen jullie hetzelfde in Nederland, en dan zien we elkaar over drie weken weer!

Tot dan!

Rob

Kerstmis voor de deur

'Dub a dub a dum dum
Dub a dub a dum
Dub a dum dum dub a dub
Dub a dub a dum

Dub a dub a dum dum
Dub a dub a dum
Dub a dum dum dub a dub
Dub a dub a dum

Wish I was at home for Christmas'

Nou is het niet zo erg, maar kerst in de zon is toch anders dan wat ik gewend ben in Nederland! Zoals bij de zomer de zon hoort en bij Ajax het kampioenschap, zo hoort kerstmis bij de kou en de sneeuw. Al moet ik toegeven, ze pakken het hier toch nog aardig aan. Op sommige plekken zie je door de lichtjes het gebouw niet meer en in het donker brengt dit toch een gezellige sfeer met zich mee, ook al sta je in je korte broek en met zweet op je hoofd naar het geheel te turen. Maar wanneer ze met opgeblazen sneeuwpoppen en ingepakte Kerstmannen aankomen, dan mis ik daarbij toch de omgeving waar jullie je nu in vinden.

Genoeg gezeurd, ik heb weer een week achter de rug, en maar liefst drie hele toffe weken voor de boeg! Gistermiddag zijn de ouders en broer van Maartje aangekomen en mijn PaMaMiek komen morgenmiddag (dinsdag) aan om mij hier rond kerst te vergezellen! Maar hierover later meer, allereerst de maandagavond, vaste filmavond in mijn crib. Op het programma stond Snatch, en een klassieker als deze kon ik niet onbenoemd laten in dit verhaal. Voor de mensen die hem nog niet gezien hebben: sprint naar de videotheek (als in DVD-theek) en trek hem uit de wand, want deze moet je gezien hebben!

De overige dagen van de week heb ik zoals een normale week doorgebracht, met op de woensdagavond eten met z'n allen en op donderdag weer een potje zaalvoetbal (ik kan niet wachten om de voeten weer in schoenen met nop te wringen!). Op vrijdagavond ben ik met Maartje op het strand een cocktail wezen drinken met vervolgens een bezoek aan het casino, waar ik WEER met lege handen wegkwam. Maar leuk was het wel!

Zaterdag zijn we naar Le Gallion geweest, een surfstrand aan de Franse kant van het eiland wat zeer geschikt is voor kinderen. En mocht ik nu net met Maartje en Els op pad gaan;) De hele middag hebben we op dit door palmbomen omringde strand gelegen en tijdens dit een gigantische vis van meer dan een meter lang zien zwemmen: gaaf! De rit naar dit strand was trouwens de ergste zoals die hier op het eiland te vinden is. Kuilen op elke vierkante meter van de weg en dat voor een kilometer lang. Geen pretje voor een goedkope wagen als de mijne, maar met verve heeft hij ook deze test weten te doorstaan.

Bij terugkomst heb ik wat gepokerd met de aanwezige boys om vervolgens in de avond bij Chesterfield een heerlijke Chicken Teriyaki op het bord te krijgen. Aan het water hebben we ons eten opgesmikkeld, heerlijk wezen uitbuiken met een kop thee en vervolgens op tijd op bed gegaan vanwege het hier bekende ‘moe-zijn'. Een hele dag in de zon en in de warmte is echt geen makkie...

Zondag stond vervolgens in het teken van de komst van de eerste familie. Rond half 2 zou het vliegtuig landen, en dus was Maartje om 4 uur 's nachts al wakker. Ik kon het gelukkig iets langer volhouden, maar zodra ze op standje 6 begon te typen op haar laptop om half 8 was er voor mij ook geen ontkomen meer aan. Opgestaan, een heerlijke duik in de zee genomen en vervolgens nog wat inkopen gedaan voor de familie. Na dit alles zijn we naar het vliegveld geracet waar we het vliegtuig letterlijk in de lucht keken en het uiteindelijk veilig zagen landen op het Princess Juliana Airport. Mijn witte krachtpatser heeft de personen en koffers vervolgens naar de verblijfslocatie gebracht en vanaf dat moment kon de ‘vakantie' voor ons beginnen. Voordat de mijne echt van start gaat pik ik dus morgen mijn ouders van het vliegveld op, werk ik nog anderhalve dag en dan ben ik twee weken heerlijk vrij!

Ik zal de komende tijd dus niet veel op internet te vinden zijn, maar wie weet schrijf ik nog een stukje tijdens de vakantie. Zo niet, dan horen jullie na de jaarwisseling weer van mij. In het laatste geval: allen alvast hele fijne feestdagen en een gelukkig Nieuwjaar!

Ps. Alsof ze keer op keer opnieuw willen bewijzen dat de locals hier niet de slimste mensen zijn: ik reed terug vanaf Maartje naar mijn huis, en hierop moest ik door een eenrichtingsweg zonder afslagen. Rijd ik tot het einde van de straat, staat daar tot mijn verbazing een bord dat ik niet verder kan. Gelukkig reed er niemand achter mij waardoor ik in ze Reverse terug kon naar de hoofdstraat. Maar wat weer een niveau, is het dan zoveel gevraagd om een bord te plaatsen bij de ingang van deze eenrichtingsweg...?

Pps. Wekelijks worden schoolbussen hier van de weg geplukt door de politie om de kinderen te fouilleren. Het gaat dan om kinderen in de leeftijd van 12 - 16, waarbij het schijnt dat tassen vol wapens en illegale spullen in beslag worden genomen. Een gebrek aan opvoeding zou je zeggen, maar helaas is het hier meer normaal dan een uitzondering...

Eindelijk weer een verhaaltje

Beste mensen!

Het is vanwege de drukte hier alweer een tijd geleden sinds mijn laatste verhaal, maar hierbij is er weer een!

Te beginnen met het bootverhaal. Zoals ik de vorige keer vertelde ben ik met de buurman mee op zee geweest maar helaas zonder succes. In de weken erna hebben we eigenlijk geen geschikte dag kunnen vinden om op zee te gaan, mede door het mindere weer hier op het eiland. Op een gegeven moment kwam hij ermee dat hij wel een vergoeding wilde hebben voor de boot, en wel van $900!!! Lang niet wijs die man, maar hij dramde het door dus we zijn alle opties bij langs gegaan (ander bootje zoeken, verzekering, boot proberen op te duiken) en uiteindelijk blijkt dat de aansprakelijkheidsverzekering de boel dekt. Het is nu wachten op de bonnetjes om alles af te ronden, maar de vervelende druk over dit probleem is gelukkig weg.

Wat hebben we verder allemaal gedaan op dit tropische eiland... Dan is het eerste wat in me opkomt toch de heerlijke boottrip die we afgelopen zaterdag gemaakt hebben. In alle vroegte (half 9 op zaterdag is vroeg!) stonden we op de pier te wachten tot we aan een 4uur durende snorkeltrip konden beginnen. De bedoeling was om twee snorkelplekken te bezoeken, op een onbewoond eilandje te relaxen en om in een modderbad te rollebollen. Het was een relatief kleine motorboot waar we met een club van 13 man op gingen. Onder het genot van een heerlijke ochtendzon zijn we naar het eerste rif toe gezwommen waar het meteen al feest was. Het was wat stuiverig onder water, maar wat we allemaal gezien hebben maakte het dubbel en dwars goed. Ik zal niet teveel verklappen voor de mensen die deze trip nog met ons gaan delen, maar we hebben onder andere een schildpad een halve meter voor ons langs zien zwemmen! Echt super geweldig, een beest van iets meer dan een halve meter, die voor ons langs naar boven zwom om wat zuurstof in de aderen te pompen. Alleen dit beestje maakte de trip al tot een succes.

Vervolgens zijn we dus naar het modderbad gegaan waarna je je 10 jaar jonger zou voelen. Met een heerlijk glad huidje zijn we vervolgens weer op de boot geklommen om naar het 2^e rif te varen. Hier zijn we wederom wezen snorkelen met ook hier weer een hoop onderwaterleven. Uiteindelijk zijn we naar het onbewoond eilandje gevaren en hebben hier genoten van de zon en het strand, om vervolgens weer naar de haven toe te gaan. Al met al, een zeer geslaagde trip! We hebben trouwens gave foto's gemaakt met Maartje haar onderwatercamera dus bekijk de foto's zodra ze online staan!

Iets anders wat me nu te binnen schiet, is mijn voetbalcarrière hier op het eiland. Elke donderdagavond speel ik nu samen met veel lokale Nederlanders van het eiland in een zaaltje een potje voetbal. De knie verdraagt alles nog goed, al is wat nalast helaas niet te voorkomen. Maar als ik de zaal al aankan, dan moet het veld zeker geen probleem worden bij terugkomst!=D

Maar verder naar mijn carrière. Na een van de voetbalavondjes kwam een van die gasten naar me toe om te vertellen dat er binnenkort op St. Maarten de voorrondes van het WK beachsoccer worden gehouden. Omdat St. Maarten sinds 10-10-10 een landstatus heeft mogen ze dus meedoen aan dit WK en zijn de voorrondes hier op het eiland georganiseerd. Hij vroeg me vervolgens of ik ingeschreven sta op het eiland, om mee te kunnen doen aan dit toernooi. Wat dus zou betekenen, dat ik een St. Maartens international zou kunnen worden! Enorm gaaf natuurlijk, al is diezelfde inschrijving helaas een probleem. Een hoop geregel om dat hier voor elkaar te krijgen, en aangezien er bij inschrijving ook uitschrijving hoort zie ik dit niet zitten. Maar voor de mensen thuis, zie het voor je dat ik de inschrijving geregeld heb en ik speel dus een deze weken mee aan de voorrondes van het WK beachsoccer. Voor de fans alvast wat nuttige informatie: op 3 februari kom ik aan op Schiphol en ben ik uiteraard bereid om handtekeningen uit te delen!

Verder gaat het leven hier ook nog steeds goed, al begin ik steeds meer dingen te missen van het thuisfront. Ik merk toch dat de dingen die normaal zo ‘normaal', zijn toch meer voor je betekenen dan je denkt. Maar met een week komen de families Reintsema en Heeres aan op het eiland om samen te genieten van 2 heerlijke weken. Na die weken hoef ik nog maar 3 weken te werken en dan komt de terugreis al weer heel erg dichtbij!

Heb ik verder nog wat beleefd hier? Genoeg om eerlijk te zijn, maar aangezien de tijd zo snel gaat hier is het teveel om op te noemen en is de helft alweer van het korte termijn geheugen gewist. Ik geniet hier nog van de zon terwijl jullie tot je knieën in het sneeuw staan, een bizarre gedachte! Foto's ga ik online zetten, en ik zal weer wat vaker een verslagje plaatsen. Wat ik nog wel te vermelden heb, is dat ik een huisgenoot heb gekregen! Norello was helemaal zat van zijn eigen plekje hier, en dus hebben we het zo kunnen regelen dat hij nu bij mij in huis zit. Ik ben nu een stuk vaker thuis en geniet toch wel van het eigen plekje!

Ik hoop van jullie weer wat reacties te ontvangen, zo blijft Nederland toch nog enigszins dichtbij=)

Rob

Blub blub blub...

Yoooooooooooooow!!

Anderhalf week zijn we alweer verder sinds mijn vorige bericht, de tijd gaat snel! Zo ongelooflijk snel zelfs, dat ik mijn 50^e werkdag al achter de rug heb! Het aftellen kan dus beginnen. Allereerst naar de kerstvakantie, waarin paps, mams en Miek in ieder geval op bezoek komen, en hopelijk met uitbreiding van de weledelzeergeleerde heren Meijer en De Geus (boys, regelen die zooi!). Vanaf dan is het nog maar een maandje voordat ik weer in het vliegtuig stap richting jullie, maar zover is het nog lang niet!

Vorige week heb ik voor het eerst sinds mijn knieoperatie weer gevoetbald. Misschien wel erg dwaas, maar dit heb ik zelfs gedaan in de zaal. Een groep Nederlandse ‘locals' organiseren elke donderdagavond een voetbalavondje in een zaaltje, en wie wil komen is welkom. Uiteraard had ik niet verwacht dat ik mijn zaalvoetbalschoenen mee had hoeven nemen naar hier, wie gaat er tenslotte op een tropisch eiland in een zaal voetballen, dus trad ik aan met mijn All Stars om de voeten geknupt. Het voetballen ging heerlijk, geen enkele last van de knie alleen was het resultaat van de All Stars minder: een blaar onder m'n voet zo groot als het hele eiland! Drie dagen heb ik als look-a-like van een 80 jarige gefungeerd door zo traag te lopen dat de slakken me nog net niet inhaalden. Maar hey, ik heb weer gevoetbald!=D

Het weekend had een rustige moeten worden vanwege Maartje haar oor, maar dit pakte allemaal iets anders uit. Vrijdagavond zijn we, wederom, gaan eten bij Green House en wederom smaakte dit erg goed. Dapper als ik ben probeer ik steeds meer visgerechten te eten en hier stond Swordfish op het menu. Deels uit respect naar de film met John Travolta, maar grotendeels omdat hij me gewoon erg lekker leek, lag mr. Fish een half uur later dan op m'n bord: om de vingers bij af te slikken! Na het eten hebben we nog op het strand gelegen met z'n allen en daarna zijn we stiekom naar het Divi Little Bay resort gegaan om daar om half 1 nog in het zwembad te spetteren.

Op zaterdag had bijna iedereen had wat op de planning staan (ouders, brak zijn, zandkastelen bouwen enz.) dus gingen we met een clubje van drie op pad, bestaande uit Els, Maartje en ik. Op weg naar Happy Bay, een afgelegen strandje aan de Franse kant, waar je alleen kan komen door een kwartier te lopen via een kustpaadje, althans, dat dachten we tot we er aan kwamen... Dus, na een kwartier over een keien-zand-bladeren paadje gelopen te hebben, vergeet niet die gigantische niet-fatstoenlijk-mee-te-lopen blaar onder m'n voet, zagen we bij aankomst een bende auto's staan en allerlei mensen rondhuppelen. Wat bleek nou, er was een bruiloftsfeest gaande en wat een afgelegen en rustig strand hoort te zijn, was juist vandaag omgetoverd tot een groot feeststrand: tot zover de rust voor het oortje. Het was erg leuk om te zien, maar gelukkig konden we ons toch nog redelijk afzonderen en een plekje in de schaduw vinden. Hier hebben we heerlijk gezwommen en genikst, om aan het einde van de middag door te sjezen naar huize Els, om daar kruidenbrood met soep te eten. 's Avonds zijn we volgens traditie naar Maartje haar Holland House gegaan om te genieten van de cocktails en daarna het bed in gekropen.

Op de zondag was de planning om helemaal niets te gaan doen en dus lekker te gaan niksen. Elsie is blijven overnachten in Maartje's huis, dus die was de volgende ochtend ook weer present. Wederom hadden andere mensen volle agenda's (ouders, brak zijn, duiken, zandkastelen bouwen enz.) dus bestond de clan weer uit dezelfde drie personen. Via via kwamen we op het onderwerp zeilen, en dat het mij wel heel erg leuk lijkt om de zeilbasis hier te leren. Via zeilen is de link gauw gelegd naar een bootje, en zodoende kwamen we er op dat we misschien wel een klein vissersbootje van de buurman mochten lenen om lekker op zee te dobberen. De buurman heeft namelijk een hele verzameling bootjes in zijn tuin liggen, het strand in dit geval, en om een bootje te strikken zijn de twee dames met een charmeoffensief naar hem toegegaan en met succes teruggekeerd: we mochten een klein bootje lenen!

Het was een klein gammel bootje, maar What The Heck, wij konden lekker dobberen in de baai! Een half uurtje is dit lekkere dobberen in de baai gelukt, maar toen werd het allemaal wat minder. Door de stroming dreven we richting de rotskust van Divi dus onze logische reactie was om terug te gaan peddelen. Tegen de stroming in kwamen er op een gegeven moment een paar grote golven aan, en met het feit dat we de hele tocht al ons best moesten doen om in evenwicht te houden, was het genoeg om ons met bootje en al omver te gooien! We probeerden vervolgens het bootje weer om te drukken, maar toen we hem eindelijk om hadden gekregen zat er logischerwijs zoveel water in dat het bootje direct weer naar beneden ging. Daarbij kwam dat het anker ook zonk en we dus eigenlijk geen schijn van kans hadden. We besloten dat we het bootje wel moesten laten zinken en onszelf in veiligheid moesten brengen, aangezien we nog steeds midden in de baai dreven. Tien minuten zwemmen later kwamen we eindelijk bij de rotskust van Divi aan waar we gelukkig veilig op de kant konden klimmen. Met nog enige hoop keken we de baai in op zoek naar het bootje, maar daar was geen schijn meer van te bekennen. Vrij snel kwam er uit het Divi hotel ook een vrouw aanlopen die ons zag dobberen in de baai en als reactie daarop de hotelbalie had gebeld. Verder hebben we daar niets meer van vernomen, maar achteraf hoorden we dat er zelfs nog iets van een kustwachtboot heeft rondgevaren op zoek naar ons! Terug bij het appartement zijn we naar de buurman gegaan en het hele avontuur uitgelegd. Alsof het hem elke week gebeurde, reageerde hij heel kalm en zei dat ze deze week op pad gingen om het bootje te zoeken. Dit schepte toch enige opluchting en daarop hebben we ons zelf getrakteerd op MacDonalds en hebben we verder echt niks meer gedaan. Op tijd naar bed ‘s avonds en op naar een nieuwe week.

Op dinsdag van deze week ben ik vervolgens met de neef van de buurman in de motorboot de baai in gevaren op zoek naar het gezonken bootje. Met onze snorkelset paraat zijn we het water afgespeurd, maar door het ‘vieze' water konden we de bodem niet zien. De zoektocht wordt zaterdag vervolgd, dus dit avontuur eindigt tot zover met een ‘wordt vervolgd'.

Hier verder nog een stukje uit het moppenblad, waar jullie allen vast met smart op zaten te wachten:

Een lerares aan een middelbare school herinnert haar klas aan het tentamen van morgen. 'Ik tolereer geen enkele excuses als een van jullie er niet is morgen. Misschien dat ik een nucleaire aanval overweeg, of een serieuze persoonlijke verwonding of ziekte, of een sterfgeval in je directe familie. Maar dat zal ook het enige zijn, geen enkel excuus. Een lolbroek vanuit achter in de klas steekt zijn hand omhoog en vraagt, 'wat zou u zeggen als ik morgen zeg dat ik lijd aan complete seksuele uitputting?' De hele klas begint te grinniken en doet moeite om het lachenbinnen te houden. Als het weer stil is geworden begint de lerares sympathiek te lachen naar de student, schudt haar hoofd en zegt meest vriendelijk, 'nou, dan zul je je tentamen met je andere hand moeten schrijven.'

Foto's zullen straks volgen!

Rob

Blub blub blub...

Yoooooooooooooow!!

Anderhalf week zijn we alweer verder sinds mijn vorige bericht, de tijd gaat snel! Zo ongelooflijk snel zelfs, dat ik mijn 50^e werkdag al achter de rug heb! Het aftellen kan dus beginnen. Allereerst naar de kerstvakantie, waarin paps, mams en Miek in ieder geval op bezoek komen, en hopelijk met uitbreiding van de weledelzeergeleerde heren Meijer en De Geus (boys, regelen die zooi!). Vanaf dan is het nog maar een maandje voordat ik weer in het vliegtuig stap richting jullie, maar zover is het nog lang niet!

Vorige week heb ik voor het eerst sinds mijn knieoperatie weer gevoetbald. Misschien wel erg dwaas, maar dit heb ik zelfs gedaan in de zaal. Een groep Nederlandse ‘locals' organiseren elke donderdagavond een voetbalavondje in een zaaltje, en wie wil komen is welkom. Uiteraard had ik niet verwacht dat ik mijn zaalvoetbalschoenen mee had hoeven nemen naar hier, wie gaat er tenslotte op een tropisch eiland in een zaal voetballen, dus trad ik aan met mijn All Stars om de voeten geknupt. Het voetballen ging heerlijk, geen enkele last van de knie alleen was het resultaat van de All Stars minder: een blaar onder m'n voet zo groot als het hele eiland! Drie dagen heb ik als look-a-like van een 80 jarige gefungeerd door zo traag te lopen dat de slakken me nog net niet inhaalden. Maar hey, ik heb weer gevoetbald!=D

Het weekend had een rustige moeten worden vanwege Maartje haar oor, maar dit pakte allemaal iets anders uit. Vrijdagavond zijn we, wederom, gaan eten bij Green House en wederom smaakte dit erg goed. Dapper als ik ben probeer ik steeds meer visgerechten te eten en hier stond Swordfish op het menu. Deels uit respect naar de film met John Travolta, maar grotendeels omdat hij me gewoon erg lekker leek, lag mr. Fish een half uur later dan op m'n bord: om de vingers bij af te slikken! Na het eten hebben we nog op het strand gelegen met z'n allen en daarna zijn we stiekom naar het Divi Little Bay resort gegaan om daar om half 1 nog in het zwembad te spetteren.

Op zaterdag had bijna iedereen had wat op de planning staan (ouders, brak zijn, zandkastelen bouwen enz.) dus gingen we met een clubje van drie op pad, bestaande uit Els, Maartje en ik. Op weg naar Happy Bay, een afgelegen strandje aan de Franse kant, waar je alleen kan komen door een kwartier te lopen via een kustpaadje, althans, dat dachten we tot we er aan kwamen... Dus, na een kwartier over een keien-zand-bladeren paadje gelopen te hebben, vergeet niet die gigantische niet-fatstoenlijk-mee-te-lopen blaar onder m'n voet, zagen we bij aankomst een bende auto's staan en allerlei mensen rondhuppelen. Wat bleek nou, er was een bruiloftsfeest gaande en wat een afgelegen en rustig strand hoort te zijn, was juist vandaag omgetoverd tot een groot feeststrand: tot zover de rust voor het oortje. Het was erg leuk om te zien, maar gelukkig konden we ons toch nog redelijk afzonderen en een plekje in de schaduw vinden. Hier hebben we heerlijk gezwommen en genikst, om aan het einde van de middag door te sjezen naar huize Els, om daar kruidenbrood met soep te eten. 's Avonds zijn we volgens traditie naar Maartje haar Holland House gegaan om te genieten van de cocktails en daarna het bed in gekropen.

Op de zondag was de planning om helemaal niets te gaan doen en dus lekker te gaan niksen. Elsie is blijven overnachten in Maartje's huis, dus die was de volgende ochtend ook weer present. Wederom hadden andere mensen volle agenda's (ouders, brak zijn, duiken, zandkastelen bouwen enz.) dus bestond de clan weer uit dezelfde drie personen. Via via kwamen we op het onderwerp zeilen, en dat het mij wel heel erg leuk lijkt om de zeilbasis hier te leren. Via zeilen is de link gauw gelegd naar een bootje, en zodoende kwamen we er op dat we misschien wel een klein vissersbootje van de buurman mochten lenen om lekker op zee te dobberen. De buurman heeft namelijk een hele verzameling bootjes in zijn tuin liggen, het strand in dit geval, en om een bootje te strikken zijn de twee dames met een charmeoffensief naar hem toegegaan en met succes teruggekeerd: we mochten een klein bootje lenen!

Het was een klein gammel bootje, maar What The Heck, wij konden lekker dobberen in de baai! Een half uurtje is dit lekkere dobberen in de baai gelukt, maar toen werd het allemaal wat minder. Door de stroming dreven we richting de rotskust van Divi dus onze logische reactie was om terug te gaan peddelen. Tegen de stroming in kwamen er op een gegeven moment een paar grote golven aan, en met het feit dat we de hele tocht al ons best moesten doen om in evenwicht te houden, was het genoeg om ons met bootje en al omver gooiden! We probeerden vervolgens het bootje weer om te drukken, maar toen we hem eindelijk om hadden gekregen zat er logischerwijs zoveel water in dat het bootje direct weer naar beneden ging. Daarbij kwam dat het anker ook zonk en we dus eigenlijk geen schijn van kans hadden. We besloten dat we het bootje wel moesten laten zinken en onszelf in veiligheid moesten brengen, aangezien we nog steeds midden in de baai dreven. Tien minuten zwemmen later kwamen we eindelijk bij de rotskust van Divi aan waar we gelukkig veilig op de kant konden klimmen. Met nog enige hoop keken we de baai in op zoek naar het bootje, maar daar was geen schijn meer van te bekennen. Vrij snel kwam er uit het Divi hotel ook een vrouw aanzwemmen die ons zag dobberen in de baai en als reactie daarop de hotelbalie had gebeld. Verder hebben we daar niets meer van vernomen, maar achteraf hoorden we dat er zelfs nog iets van een kustwachtboot heeft rondgevaren op zoek naar ons! Terug bij het appartement zijn we naar de buurman gegaan en het hele avontuur uitgelegd. Alsof het hem elke week gebeurde, reageerde hij heel kalm en zei dat ze deze week op pad gingen om het bootje te zoeken. Dit schepte toch enige opluchting en daarop hebben we ons zelf getrakteerd op MacDonalds en hebben we verder echt niks meer gedaan. Op tijd naar bed ‘s avonds en op naar een nieuwe week.

Op dinsdag van deze week ben ik vervolgens met de neef van de buurman in de motorboot de baai in gevaren op zoek naar het gezonken bootje. Met onze snorkelset paraat zijn we het water afgespeurd, maar door het ‘vieze' water konden we de bodem niet zien. De zoektocht wordt zaterdag vervolgd, dus dit avontuur eindigt tot zover met een ‘wordt vervolgd'.

Hier verder nog een stukje uit het moppenblad, waar jullie allen vast met smart op zaten te wachten:

Een lerares aan een middelbare school herinnert haar klas aan het tentamen van morgen. 'Ik tolereer geen enkele excuses als een van jullie er niet is morgen. Misschien dat ik een nucleaire aanval overweeg, of een serieuze persoonlijke verwonding of ziekte, of een sterfgeval in je directe familie. Maar dat zal ook het enige zijn, geen enkel excuus. Een lolbroek vanuit achter in de klas steekt zijn hand omhoog en vraagt, 'wat zou u zeggen als ik morgen zeg dat ik lijd aan complete seksuele uitputting?' De hele klas begint te grinniken en doet moeite om het lachen en binnen te houden. Als het weer stil is geworden begint de lerares sympathiek te lachen naar de student, schudt haar hoofd en zegt meest vriendelijk, 'nou, dan zul je je tentamen met je andere hand moeten schrijven.'

Foto's zullen straks volgen!

Rob

Foto's

Ik heb weer extra foto's toegevoegd in de nieuwste foto map. Jullie krijgen volgens mij geen bericht van de nieuwste foto's dus daarom hier even een berichtje!

Rob

Zoals beloofd: een volgend verhaal

Friends, Family and the Rest,

Zoals gezegd, wat vaker een verhaaltje vanaf St. Maarten. Nu wou ik hier vanaf de Nederlandse Antillen zeggen maar dat is sinds vorige week niet meer mogelijk: St. Maarten is een land op zichzelf binnen het Nederlandse Koninkrijk, woehoeee! Dat ‘woehoeee' slaat op de manier waarop dit gevierd wordt hier op het eiland, maar menigeen is er van overtuigd dat deze ‘woehoeee' nog geen twee jaar voort blijft duren. 'Het eiland was al een zootje onder het toezicht van Nederland en Curaçao, en nu moet St. Maarten het helemaal zelf doen wat geheid resulteert in een nog groter zootje.' Maar ik kan in ieder geval zeggen dat ik de overgang heb meegemaakt: chapeau!

Vorige week zaterdag, voor de helderheid de 10^e dag van de 10^e maand in het 10^e jaar van het 2^e millenium, als in 10-10-2010, hebben we ons bedapperd en zijn we met dichte schoenen aan, met uitzondering van Els die het op Birkenstocks probeerde, Pic Paradis wezen beklimmen, het hoogste punt van het eiland. Waar we van tevoren een zware klim hadden verwacht, bleek bij aankomst dat we met de auto tot vlak onder de top konden rijden. Alsnog moesten we een klein kwartiertje door de wildernis klimmen en klauteren om de top te bereiken, en het uitzicht wat daar op ons wachtte was de trip meer dan waard! Het halve eiland was zichtbaar vanaf de top plus de overige eilanden die buiten de kust van St. Maarten liggen. Wat stoere foto's geschoten om vervolgens weer naar beneden te rollen en door te gaan naar Karakter, waar een Amstel Bright Welkomstparty voor studenten op het eiland werd georganiseerd. Aangekomen hebben we eerst nog een frisse duik in ze ocean genomen en daarna kon de party beginnen. Er was een studentenmaaltijd geregeld en verder was het gewoon gezellig bij elkaar zitten aan het strand. Toen tegen 9 uur de boel wel afgelopen was, zijn we doorgegaan naar de boulevard in Philipsburg, waar het 10-10-10 feest om 12 uur los zou barsten. Vuurwerk en een lokaal orkest waren aanwezig wat het geheel tot een prima feest maakte. Wel was de helft van de overige festiviteiten afgelast vanwege het slechte weer in de week ervoor, en dit wordt ingehaald op St. Maartensdag, op 11 november dus.

De zondag stond in het teken van helemaal niets. Samen met vriend Maartje heb ik relaxed in de zon gelegen, stukje gelopen en verder wat spelletjes gedaan en gelezen: prima invulling voor een zondag! 's Avonds weer op naar huis om weer fris aan de week te beginnen, althans, dit was de bedoeling... Waar mijn stoere Robmobiel normaal het woeste geluid maakt als een Mustang met American Muscles, bleef het nu akelig stil. Lichten deden het nog dus mijn verwachting was dat de accu goed zou zijn en dat er dus met de startmotor iets mis zou zijn. Wat het probleem ook was, ik kon niet naar huis. Totaal tegen mijn zin moest ik toen nog een nachtje overnachten bij Maartje...

De volgende ochtend heb ik stug geprobeerd de auto alsnog te starten, maar wederom geen succes. Dit betekende dat ik met het dollarbusje naar het werk moest en dit is eigenlijk de hele week zo gegaan, totdat mijn auto op vrijdagmiddag weer gefikst was. $100 lichter, maar de startmotor was weer klaar en ik kon de weg weer op! Tijdens deze week is er nog iets opvallends gebeurd, onder de categorie ‘sportief nieuws'. Samen met Maartje heb ik deze week weer 2x (!) hardgelopen! We willen deze lijn doorzetten naar misschien wel 3x per week, zodat de basiscondisjie tenminste op peil blijft. De planning is om zo'n twee maand voor vertrek nog fanatieker te gaan lopen zodat ik in februari weer wat makkelijker aan kan sluiten bij Nieveen 1. Even als kanttekening: planningen zijn er om niet nagekomen te worden...

Doordeweeks hebben we verder met vrienden gegeten en 's avonds lekker relaxed gedaan na de dagen werk. De hele week is het trouwens weer mooi weer geweest dus ik heb de hoop dat het orkaanseizoen zijn tijd heeft gehad hier.

Vrijdagmiddag sloeg het klokje weer 5 uur en dus stond het weekend weer voor de deur. Ik heb eerst m'n auto opgepikt en ben vervolgens met Maartje wezen hardlopen. Na deze fanatieke bezigheid zijn we uit eten geweest bij The Green House om daar weer overheerlijke spare ribs naar binnen te werken. Hierna hebben we nog op het strand gezeten/gelegen tot een uur of 12 en daarna naar huis gegaan, want de volgende dag stond een uitstapje met Maartje naar Anguilla op het programma. Anguilla is een eiland vlak naast St. Maarten met, naar het schijnt, nog mooiere stranden dan hier.

Vol goede moed stapten wij rond 10 de auto in op weg naar Marigot, om vanaf daar onszelf op de boot te laden. Aangekomen kregen we de deur op onze neus dichtgegooid: paspoort was nodig! Nooit gedacht dat we die nodig zouden hebben, met een simpel bootje naar een ander eilandje hoppen, maar achteraf is het natuurlijk logisch... Onze dagplanning werd hierdoor dus uitgewist en dus moesten we creatief zijn. Creativiteit werd verwacht, en creativiteit hebben we geleverd! We zijn eerst gereden naar Friar's bay, een wat afgelegen strandje met daar een leuke verrassing wat op ons wachtte. Waar we hier niet meer opkijken van leguanen, pelikanen en andere tropische creaties, stonden we wel te kijken van het knalroze beest wat wij gecamoufleerd op het strand zagen huppelen: groink, groink. Een groot varken liep te snuffelen alsof hij in de boerderij van boer Harms in Nederland stond, maar aan de Carabische kust ziet dit er toch best apart uit. Op dit strandje hebben we verder even genoten van het water, het strand, de schaduw en onze boeken om vervolgens door te sjezen naar Grand Case, een Frans plaatsje aan de Noordelijke kant van het eiland. Geheel tegen de verwachting was het ook in Grand Case mooi weer, en dus hebben we daar even over het strand gehuppeld en wat pieren opgelopen. Iets verder dan de baai waarin het strand van Grand Case lag, bevond zich een afgelegen en rustig strandje. Met de zoekbril op hebben uiteindelijk het goed verstopte steegje naar het strand gevonden en zijn we daar een uur wezen dobberen in het helderblauwe water. Waar jullie nu bij helder water aan denken, stel het je nog een keer zo helder voor, ongelooflijk (straks meer heldere zinnen)! Strondje flauw van dit strand (dus niet, maar er is altijd meer op dit eiland) zijn we weer in de auto gestapt en doorgereden naar een volgend onbekend strand. Over landweggetjes, bulten en ook nog asfalt kwamen we een kwartier later aan op een, wederom afgelegen, strandje met de naam Grand Caye. Volgens ons boekje was het water voor dit strand gevuld met koraal en is dus een ideale plek om te snorkelen, maar helaas hebben wij nog steeds geen nieuwe snorkelspullen geroggeld. Alsnog hebben we heerlijk in de schaduw onze boekjes er weer bij gepakt en hier hebben we weer een uurtje rondgehangen totdat we besloten een einde aan de strandenreeks te maken. Teruggereden via Marigot en vervolgens nog langs Maho gereden waar weer een afdruk van een persoon op de straat was gespoten. De nacht ervoor hadden vriendjes daar iemand zien liggen die neer was geschoten en daar uiteindelijk overleden is. Helaas zijn zulke gebeurtenissen geen uitzondering op dit eiland, dus het is zaak aan ons om het koppie er altijd goed bij te houden! Om even fris te worden van het vele zout want onze navels heeft aangeraakt, zijn we (stiekom) naar het Sonesta hotel gegaan om daar in het overgrote zwembad een duik in het chloor te nemen. We zijn daarna doorgereden naar Abu Ghazi om daar te mogen genieten van The Island's Finest Schwarma: 'If it ain't Abu Ghazi, it ain't schwarma'. Met de buikjes vol zijn we naar huize Maartje gereden, hebben ons daar opgefrist en zijn weer in de wagen gestapt richting huize Els. Daar hebben we even gezeten en zijn daarna met Els, Norello naar het Holland House geweest om te genieten van de meest lekkere cocktails. Tegen twaalf uur was het pijpje wel leeg en hebben we de wegen gesplitst, waarbij die van ons richting bed ging.

Op dit moment heb ik al 2 pagina's vol geluld, en dan heb ik nog een hele zondag te gaan! Besef dus lieve mensen, het vergt wat om deze verhaaltjes te schrijven, en dat allemaal voor jullie!;)

Zondagochtend hebben we heerlijk uitgeslapen en hebben de vieze kledij in de wasmachine gedropt. Terwijl de wasmachine zijn ding deed, hebben we via Skype contact gehad met het thuisfront (wat een uitvinding!) en genoten van het feit dat de nachtvorst er bij jullie weer aankomt! Zoals Mama Reintsema zei: 'de handschoenen gaan 's ochtends naar het werk alweer aan.' Niet voor te stellen vanaf hier, al lijkt het me ook wel weer wat om me dik aan te kleden tegen de kou buiten en een echte frisse neus te halen. Maar wat klaag ik, met het weer hier is op zich ook niets mis..;) De was er weer uit gehaald, opgehangen aan de lijn (boeiende informatie...) en daarna via Huize Rob naar Mullet Bay gereden waar we met Arjen, Norello en Els hadden afgesproken. Het water was hier zo ongelooflijk helder, als je vijfentwintig meter de zee in zwom en de bodem minstens vier meter onder je lag, kon je elk stukje zand nog zien. Zelfs zandkleurige visjes zagen we zwemmen op de bodem zonder duikbril op, dus je kunt je misschien wel voorstellen hoe helder het daar is! Na deze relaxte zwemmiddag zijn we met z'n allen pizza wezen eten bij Els en daarna met z'n twee weer naar huis te gaan. Daar nog even achter de laptop gezeten en vervolgens was het om 10 uur tijd om weer naar mijn eigen huis te gaan. Ingestapt in de auto die het dus weer doet en op naar huis en een nieuwe werkweek, maar wel weer met een heerlijk weekend achter de rug!

Ps. Ze geven hier maandelijks een gratis blad eruit met niets anders dan onzin en mopjes erin. Geschreven in het engels, maar ik heb er eentje vertaald voor jullie in het Nederlands:

Een man en een vrouw zijn betrokken in een ernstig ongeluk. Geen van hun auto's heeft het overleefd en liggen volledig in kreukels. Zelf zijn ze echter ongedeerd en hebben zelfs nog geen schrammetje op zich. 'Dit moet wel een teken zijn', zegt de vrouw. 'Van onze beide auto's is niets over, maar wij zijn ongedeerd. Jij bent een man en ik ben een vrouw. Het moet wel voorbestemd zijn dat wij elkaar zo ontmoeten en voor de rest van onze dagen samen blijven.' De man antwoord blij: 'Ik ben het volkomen met je eens, dit moet wel een teken zijn.' De vrouw praat verder: 'En kijk eens, nog een wonder. De hele auto is vernield, maar deze fles wijn is niet gebroken. Ik weet wel zeker dat het voorbestemd is dat we deze fles wijn samen opdrinken op onze goede toekomst samen.' De man is het er weer volledig mee eens en de vrouw geeft de fles aan de man, die er een aantal flinke teugen uit neemt. De man geeft de fles vervolgens weer aan de vrouw waarop zij er direct de kurk instopt en de fles teruggeeft. 'Hoef jij niets?', vraagt de man. 'Neuh, ik denk dat ik gewoon op de politie wacht...'

Tot de volgende keer!

10 oktober

Weken zijn alweer verstreken sinds mijn vorige verslag dus, hierbij weer een update.

De tijd hier gaat zo enorm snel en er gebeurt zoveel, dat ik de precieze details van drie weken terug niet moeiteloos op papier kan zetten. Wat ik nog wel vers in het geheugen heb staan is dat we in dat weekend een lekke band met de auto gehad hebben, en dat mijn auto met een rokende motor boven op een berg tot stilstand is gekomen. Met vijf man, eigenlijk ik als enige man en vier dames, reden we in mijn auto 10 minuten lang stijl omhoog en dat kon mijn bolide helaas niet trekken. Maar naast het feit dat het typische St. Maarten rijden hem dus niet perfect afgaat bevalt de auto goed!

Het vorige weekend stond de zaterdag in het teken van een romantische dag voor twee. Ik ben dus samen met Jasper naar een afgelegen en rustig strandje gereden en daar hebben we de hele dag gedobberd in het water en genikst op het strand. 's Avonds zijn we naar The Green House geweest, waar ze de meest verrukkelijke ribs op tafel hadden gezet. Gebakken in een hot & spicy sausje maakt de smaak heerlijk, maar het brandende gevoel na elke hap maakte het helaas minder gemakkelijk eten. Maar voor degenen die ooit nog eens met de voeten op het eiland mogen staan: ga er vooral heen! De zondag zijn we naar Mullet Bay geweest met de clan om voor de laatste keer in een week van de zon te genieten: vanaf zondagavond was begon het gedonder namelijk en dat heeft helaas aangehouden tot vrijdag. We kregen de staart van orkaan ‘Otto' over ons heen en dit heeft voor flinke overstromingen op het eiland gezorgd. En zo goed ze hier zijn in het naar de zin maken van toeristen, zo slecht zijn ze met het afvoeren van water. Een half uur flinke regen en de straat voor mijn kantoor is veranderd in een rivier. Af en toe komt er een pallet voorbij drijven en nog gekker is het als er wel een auto langskomt. Met het water bijna tot deurhoogte probeerde er ook een de straat door te komen, zonder te weten dat er een 30 cm diepe goot naast de weg loopt: patsboem, vast met de auto! Met de pijpen omhoog is ze uiteindelijk nog veilig uit de auto gekropen en naar het droge gelopen, maar de auto kon geen kant op. Elke dag zat ik tot bijna half 6 op kantoor vast omdat ik moest wachten tot het water weer wat gedaald was en het wateravontuur aan durfde. Donderdag was het zelfs zo erg dat iedereen om 12 naar huis moest en er vanaf 5 een straatverbod gold. Maar uiteindelijk hebben we dat ook weer overleefd en ondertussen zitten we weer heerlijk in de zon te genieten van hetgeen waarvoor we hier gekomen zijn.

Een kort verhaaltje dit keer, maar ik ga m'n best weer doen om wat vaker wat van me te laten horen!

Ciao