Friends, Family and the Rest,

Zoals gezegd, wat vaker een verhaaltje vanaf St. Maarten. Nu wou ik hier vanaf de Nederlandse Antillen zeggen maar dat is sinds vorige week niet meer mogelijk: St. Maarten is een land op zichzelf binnen het Nederlandse Koninkrijk, woehoeee! Dat ‘woehoeee' slaat op de manier waarop dit gevierd wordt hier op het eiland, maar menigeen is er van overtuigd dat deze ‘woehoeee' nog geen twee jaar voort blijft duren. 'Het eiland was al een zootje onder het toezicht van Nederland en Curaçao, en nu moet St. Maarten het helemaal zelf doen wat geheid resulteert in een nog groter zootje.' Maar ik kan in ieder geval zeggen dat ik de overgang heb meegemaakt: chapeau!

Vorige week zaterdag, voor de helderheid de 10^e dag van de 10^e maand in het 10^e jaar van het 2^e millenium, als in 10-10-2010, hebben we ons bedapperd en zijn we met dichte schoenen aan, met uitzondering van Els die het op Birkenstocks probeerde, Pic Paradis wezen beklimmen, het hoogste punt van het eiland. Waar we van tevoren een zware klim hadden verwacht, bleek bij aankomst dat we met de auto tot vlak onder de top konden rijden. Alsnog moesten we een klein kwartiertje door de wildernis klimmen en klauteren om de top te bereiken, en het uitzicht wat daar op ons wachtte was de trip meer dan waard! Het halve eiland was zichtbaar vanaf de top plus de overige eilanden die buiten de kust van St. Maarten liggen. Wat stoere foto's geschoten om vervolgens weer naar beneden te rollen en door te gaan naar Karakter, waar een Amstel Bright Welkomstparty voor studenten op het eiland werd georganiseerd. Aangekomen hebben we eerst nog een frisse duik in ze ocean genomen en daarna kon de party beginnen. Er was een studentenmaaltijd geregeld en verder was het gewoon gezellig bij elkaar zitten aan het strand. Toen tegen 9 uur de boel wel afgelopen was, zijn we doorgegaan naar de boulevard in Philipsburg, waar het 10-10-10 feest om 12 uur los zou barsten. Vuurwerk en een lokaal orkest waren aanwezig wat het geheel tot een prima feest maakte. Wel was de helft van de overige festiviteiten afgelast vanwege het slechte weer in de week ervoor, en dit wordt ingehaald op St. Maartensdag, op 11 november dus.

De zondag stond in het teken van helemaal niets. Samen met vriend Maartje heb ik relaxed in de zon gelegen, stukje gelopen en verder wat spelletjes gedaan en gelezen: prima invulling voor een zondag! 's Avonds weer op naar huis om weer fris aan de week te beginnen, althans, dit was de bedoeling... Waar mijn stoere Robmobiel normaal het woeste geluid maakt als een Mustang met American Muscles, bleef het nu akelig stil. Lichten deden het nog dus mijn verwachting was dat de accu goed zou zijn en dat er dus met de startmotor iets mis zou zijn. Wat het probleem ook was, ik kon niet naar huis. Totaal tegen mijn zin moest ik toen nog een nachtje overnachten bij Maartje...

De volgende ochtend heb ik stug geprobeerd de auto alsnog te starten, maar wederom geen succes. Dit betekende dat ik met het dollarbusje naar het werk moest en dit is eigenlijk de hele week zo gegaan, totdat mijn auto op vrijdagmiddag weer gefikst was. $100 lichter, maar de startmotor was weer klaar en ik kon de weg weer op! Tijdens deze week is er nog iets opvallends gebeurd, onder de categorie ‘sportief nieuws'. Samen met Maartje heb ik deze week weer 2x (!) hardgelopen! We willen deze lijn doorzetten naar misschien wel 3x per week, zodat de basiscondisjie tenminste op peil blijft. De planning is om zo'n twee maand voor vertrek nog fanatieker te gaan lopen zodat ik in februari weer wat makkelijker aan kan sluiten bij Nieveen 1. Even als kanttekening: planningen zijn er om niet nagekomen te worden...

Doordeweeks hebben we verder met vrienden gegeten en 's avonds lekker relaxed gedaan na de dagen werk. De hele week is het trouwens weer mooi weer geweest dus ik heb de hoop dat het orkaanseizoen zijn tijd heeft gehad hier.

Vrijdagmiddag sloeg het klokje weer 5 uur en dus stond het weekend weer voor de deur. Ik heb eerst m'n auto opgepikt en ben vervolgens met Maartje wezen hardlopen. Na deze fanatieke bezigheid zijn we uit eten geweest bij The Green House om daar weer overheerlijke spare ribs naar binnen te werken. Hierna hebben we nog op het strand gezeten/gelegen tot een uur of 12 en daarna naar huis gegaan, want de volgende dag stond een uitstapje met Maartje naar Anguilla op het programma. Anguilla is een eiland vlak naast St. Maarten met, naar het schijnt, nog mooiere stranden dan hier.

Vol goede moed stapten wij rond 10 de auto in op weg naar Marigot, om vanaf daar onszelf op de boot te laden. Aangekomen kregen we de deur op onze neus dichtgegooid: paspoort was nodig! Nooit gedacht dat we die nodig zouden hebben, met een simpel bootje naar een ander eilandje hoppen, maar achteraf is het natuurlijk logisch... Onze dagplanning werd hierdoor dus uitgewist en dus moesten we creatief zijn. Creativiteit werd verwacht, en creativiteit hebben we geleverd! We zijn eerst gereden naar Friar's bay, een wat afgelegen strandje met daar een leuke verrassing wat op ons wachtte. Waar we hier niet meer opkijken van leguanen, pelikanen en andere tropische creaties, stonden we wel te kijken van het knalroze beest wat wij gecamoufleerd op het strand zagen huppelen: groink, groink. Een groot varken liep te snuffelen alsof hij in de boerderij van boer Harms in Nederland stond, maar aan de Carabische kust ziet dit er toch best apart uit. Op dit strandje hebben we verder even genoten van het water, het strand, de schaduw en onze boeken om vervolgens door te sjezen naar Grand Case, een Frans plaatsje aan de Noordelijke kant van het eiland. Geheel tegen de verwachting was het ook in Grand Case mooi weer, en dus hebben we daar even over het strand gehuppeld en wat pieren opgelopen. Iets verder dan de baai waarin het strand van Grand Case lag, bevond zich een afgelegen en rustig strandje. Met de zoekbril op hebben uiteindelijk het goed verstopte steegje naar het strand gevonden en zijn we daar een uur wezen dobberen in het helderblauwe water. Waar jullie nu bij helder water aan denken, stel het je nog een keer zo helder voor, ongelooflijk (straks meer heldere zinnen)! Strondje flauw van dit strand (dus niet, maar er is altijd meer op dit eiland) zijn we weer in de auto gestapt en doorgereden naar een volgend onbekend strand. Over landweggetjes, bulten en ook nog asfalt kwamen we een kwartier later aan op een, wederom afgelegen, strandje met de naam Grand Caye. Volgens ons boekje was het water voor dit strand gevuld met koraal en is dus een ideale plek om te snorkelen, maar helaas hebben wij nog steeds geen nieuwe snorkelspullen geroggeld. Alsnog hebben we heerlijk in de schaduw onze boekjes er weer bij gepakt en hier hebben we weer een uurtje rondgehangen totdat we besloten een einde aan de strandenreeks te maken. Teruggereden via Marigot en vervolgens nog langs Maho gereden waar weer een afdruk van een persoon op de straat was gespoten. De nacht ervoor hadden vriendjes daar iemand zien liggen die neer was geschoten en daar uiteindelijk overleden is. Helaas zijn zulke gebeurtenissen geen uitzondering op dit eiland, dus het is zaak aan ons om het koppie er altijd goed bij te houden! Om even fris te worden van het vele zout want onze navels heeft aangeraakt, zijn we (stiekom) naar het Sonesta hotel gegaan om daar in het overgrote zwembad een duik in het chloor te nemen. We zijn daarna doorgereden naar Abu Ghazi om daar te mogen genieten van The Island's Finest Schwarma: 'If it ain't Abu Ghazi, it ain't schwarma'. Met de buikjes vol zijn we naar huize Maartje gereden, hebben ons daar opgefrist en zijn weer in de wagen gestapt richting huize Els. Daar hebben we even gezeten en zijn daarna met Els, Norello naar het Holland House geweest om te genieten van de meest lekkere cocktails. Tegen twaalf uur was het pijpje wel leeg en hebben we de wegen gesplitst, waarbij die van ons richting bed ging.

Op dit moment heb ik al 2 pagina's vol geluld, en dan heb ik nog een hele zondag te gaan! Besef dus lieve mensen, het vergt wat om deze verhaaltjes te schrijven, en dat allemaal voor jullie!;)

Zondagochtend hebben we heerlijk uitgeslapen en hebben de vieze kledij in de wasmachine gedropt. Terwijl de wasmachine zijn ding deed, hebben we via Skype contact gehad met het thuisfront (wat een uitvinding!) en genoten van het feit dat de nachtvorst er bij jullie weer aankomt! Zoals Mama Reintsema zei: 'de handschoenen gaan 's ochtends naar het werk alweer aan.' Niet voor te stellen vanaf hier, al lijkt het me ook wel weer wat om me dik aan te kleden tegen de kou buiten en een echte frisse neus te halen. Maar wat klaag ik, met het weer hier is op zich ook niets mis..;) De was er weer uit gehaald, opgehangen aan de lijn (boeiende informatie...) en daarna via Huize Rob naar Mullet Bay gereden waar we met Arjen, Norello en Els hadden afgesproken. Het water was hier zo ongelooflijk helder, als je vijfentwintig meter de zee in zwom en de bodem minstens vier meter onder je lag, kon je elk stukje zand nog zien. Zelfs zandkleurige visjes zagen we zwemmen op de bodem zonder duikbril op, dus je kunt je misschien wel voorstellen hoe helder het daar is! Na deze relaxte zwemmiddag zijn we met z'n allen pizza wezen eten bij Els en daarna met z'n twee weer naar huis te gaan. Daar nog even achter de laptop gezeten en vervolgens was het om 10 uur tijd om weer naar mijn eigen huis te gaan. Ingestapt in de auto die het dus weer doet en op naar huis en een nieuwe werkweek, maar wel weer met een heerlijk weekend achter de rug!

Ps. Ze geven hier maandelijks een gratis blad eruit met niets anders dan onzin en mopjes erin. Geschreven in het engels, maar ik heb er eentje vertaald voor jullie in het Nederlands:

Een man en een vrouw zijn betrokken in een ernstig ongeluk. Geen van hun auto's heeft het overleefd en liggen volledig in kreukels. Zelf zijn ze echter ongedeerd en hebben zelfs nog geen schrammetje op zich. 'Dit moet wel een teken zijn', zegt de vrouw. 'Van onze beide auto's is niets over, maar wij zijn ongedeerd. Jij bent een man en ik ben een vrouw. Het moet wel voorbestemd zijn dat wij elkaar zo ontmoeten en voor de rest van onze dagen samen blijven.' De man antwoord blij: 'Ik ben het volkomen met je eens, dit moet wel een teken zijn.' De vrouw praat verder: 'En kijk eens, nog een wonder. De hele auto is vernield, maar deze fles wijn is niet gebroken. Ik weet wel zeker dat het voorbestemd is dat we deze fles wijn samen opdrinken op onze goede toekomst samen.' De man is het er weer volledig mee eens en de vrouw geeft de fles aan de man, die er een aantal flinke teugen uit neemt. De man geeft de fles vervolgens weer aan de vrouw waarop zij er direct de kurk instopt en de fles teruggeeft. 'Hoef jij niets?', vraagt de man. 'Neuh, ik denk dat ik gewoon op de politie wacht...'

Tot de volgende keer!